Samenwerkers: Arijan en Eric

2 juli 2018

 

Eric Manders en Arijan Veldhuijzen zijn medewerkers van het eerste uur. Eric monteert werkbladen en begeleidt nieuwe medewerkers in binnen- en buitenland op de montageafdeling. Arijan is hoofd Logistiek en stuurt in die rol het magazijn, de expeditievloer, de chauffeurs en de monteurs aan.

 

“Toen ik bij Jetstone binnenkwam in 1999, voelde het meteen als een warm bad”, begint Eric. “Na twee weken inleren zeiden ze: hier is de bus, daar ligt Amsterdam, succes! Nu is dat natuurlijk helemaal anders, maar vroeger ging dat zo.”
Arijan kwam in 1996 bij Jetstone in dienst als chauffeur. “Maar na een week of vier was ik al werkbladen aan het monteren” vertelt hij. “Uiteindelijk ben ik gevraagd om het kantoor te komen versterken. Dat was even wennen, want ik was altijd zo vrij als een vogeltje geweest. Ik wist niet eens hoe ik een pc aan moest zetten. Maar ik had wel antwoorden die collega’s van de binnendienst niet hadden, dus vulde dat team mooi aan”.

 

“Ik denk dat Jetstone er alles aan doet om het zo laagdrempelig mogelijk te houden”, vertelt Eric. “Soms verlies je dat even uit het oog omdat er zoveel gebeurt. Maar die cultuur is er nog steeds en dat vind ik super.” Arijan denkt dat goed samenwerken er al vanaf de beginjaren in zit bij Jetstone. “We proberen het nog steeds zo familiair mogelijk te houden. Als je problemen hebt, op het werk of thuis, dan kun je die vertellen. Dat is altijd zo gebleven en daar ben ik trots op.”

 

Beiden herinneren zich nog goed hoe hectisch het vroeger was. “We maakten zoveel overuren. Maar we hielpen elkaar en dronken ’s avonds om 22.00 uur samen koffie als we afgewerkt waren. In die tijd was je eigenlijk nooit thuis. Er waren wedstrijden wie de meeste overuren maakte in vier weken. Als het er minder waren dan 100, dan deed je in elk geval niet met de top mee. Maar het was een fantastische tijd.”

 

Eric en Arijan denken ook aan de minder goede tijden bij Jetstone. “In 2001 konden we de vraag niet meer aan. Onze leverbetrouwbaarheid zakte in elkaar. Er zaten hier mensen op kantoor te huilen omdat ze niet meer wisten hoe ze het moesten doen. Als je voor de vierde of vijfde keer een klant moet bellen dat je niet kunt leveren, dan gaat je dat niet in de koude kleren zitten. Maar gelukkig hebben we de draad weer opgepakt en zijn we toen verder vooruit gaan denken, waarbij samenwerken de essentiële factor was.”